Matthew Brzezinski-"Armia Izaaka Walka i opór polskich Żydów"

Z miłą chęcią czytałem książkę Matthew Brzezińskiego "Armia Izaaka Walka i opór polskich Żydów. Losy Izaaka Cukiermana i jego przyjaciół opisane przez autora są przejmujące do granic możliwości, chęć przeżycia bohaterów sprawia,że książkę czyta się z zapartym tchem, barwne opisy Warszawy walczącej z niemieckim okupantem sprawią,że czytelnik przeniesie się w miejsce akcji.

"Zuchwałe akcje sabotażowe,brawurowe ucieczki,szmuglowanie broni,dwa powstania bez szans na zwycięstwo. Ta książka to prawdziwe odkrycie dla polskiego czytelnika" Moim zdaniem jest to jedna z lepszych książek tyczących się Holocaustu jaką przeczytałem.

Inna wersja śmierci Adolfa Hitlera

Witajcie serdecznie, zapraszam Was do wysłuchania wywiadu na temat śmierci Adolfa Hitlera. Dwoje naukowców obala teorię o śmierci dyktatora w Berlinie.

Wywiad z autorem wielu książek o tematyce nazizmu Igorem Witkowskim.Zapraszam serdecznie do wysłuchania.

Biografia Waltera Suskunda czyli recenzja filmu Suskind!

Witam Państwa!

Ostatnio oglądałem Suskind, biografię Waltera Suskinda. Kim był Walter Suskind? Suskind to był taki drugi Oskar Schindler. Film opowiada o historii pewnego człowiekaży który w nieco inny sposób ratował Żydów. Mianowicie Walter Suskind poszedł na pewną współpracę z nazistami.

Od samego początku film jest jak najbardziej najznamienitszym odzwierciedleniem faktów historycznych. Akcja rozpoczyna się w Amsterdamie, Walter Suskind by móc ratować siebie i rodzinę staje się członkiem rady żydowskiej która w latach wojny jak wiadomo starała się pomagać Żydom. Bohaterowi jak najbardziej udaję się zdobyć zaufanie nazistów. Bohater podejmuję istną walkę z systemem i niejako ją wygrywa dopóki naziści nie odkrywają prawdy....

Film Suskind wywarł na mnie ogromne wrażenie.... i jak najbardziej polecam go każdemu pasjonatowi historii....

Zapraszam Państwa do prześledzenia Trailera filmu Suskind, mam jednocześnie nadzieję iż tym małym fragmentem zachęcę Was do obejrzenia tego jakże poruszającego filmu!

Przemówienie Hitlera do młodzieży

Hitler w tym przemówieniu posługuje się pokojem, aby przekonać do siebie młodzież i dać jej poczucie bezpieczeństwa w nowym lepszym świecie, w nowej lepszej Rzeszy niemieckiej. Tysiące młodych ludzi, stojących przed Hitlerem i słuchających jego przemówienia nie spodziewało się zapewne, że są szkoleni do przyszłej wojny, do gnębienia podludzi, nie spodziewali się, że do ich psychiki wlewana jest nienawiść, rasizm, przemoc i agresja do obcych ras. Hitler mówił im, to co chcieli usłyszeć, a mianowicie, że są potrzebni, są wręcz niezbędni do dalszego istnienia państwa niemieckiego, tego "lepszego", czystego państwa niemieckiego. Dzieci, które były tylko dziećmi słyszą nagle, że są bardzo ważni i ważniejsi nawet niż ich dorośli towarzysze, ponieważ właśnie oni mieli panować nad tysiącletnią Rzeszą niemiecką i kontynuować dzieło Hitlera. Są oni z tego zadowoleni, czują, że robią coś potrzebnego, że każdy ich dzień w Hitlerjugend to zdobywanie niezbędnej wiedzy do przyszłego, dorosłego życia. Hitler wyraźnie im powiedział, że muszą wyrobić u siebie posłuszeństwo, ponieważ on sam chce, żeby byli oni posłuszni i spełniali zadania, które im wyznaczono. Musiał mieć on pewność, że po wygranej wojnie władzę po nim przejmie ktoś, kto będzie szczerze nienawidził obce rasy i będzie utrzymywał porządek ustalony przez NSDAP. Do tego miała służyć niemiecka młodzież. Ona nie mogła samodzielnie myśleć, ona miała myśleć według narzuconych im kryteriów.

Recenzja filmu "Jeniec:Tak daleko jak nogi poniosą!" !

Film pod tytułem:"Jeniec:tak daleko jak nogi poniosą" oglądałem dawno temu ale nie omieszkam się podzielić wrażeniami z tego filmu.

Więc tak... Film opowiada o żołnierzu niemieckim Klemensie Forellu  który zostaje zesłany na syberię, dostaję się do niewoli radzieckiej. Przy wydatnej pomocy hmm nie wiem jak go nazwać "kolegi obozowego" udaję mu się uciec....
Klemens Forelll brnie przez lody Syberii do domu... nie wie jednak jakie przygody go czekają i że droga do domu będzie to bardzo ale to bardzo długa...

Film jest przefantastyczny, od samego początku dzieje się akcja... nie zabraknie w nim także elementów miłosnych

Ja na filmie płakałem, tak pewnie nie uwierzycie ale ja płakałem
Film jak najbardziej godny polecenia.

Zapraszam Państwa do prześledzenia traileru tego filmu:

Film będzie dostępny do pobrania w dziale"Materiały do pobrania"

Oskar Schinder- Bohater narodu żydowskiego

Oskar Schindler niemiecki przedsiębiorca który dla wielu Żydów do dziś jest bohaterem niemalże narodowym, urodzony w roku 1908 w mieście Svitavy(dzisiejsze Czechy początkowo Austro- Węgry) w bogatej rodzinie kupieckiej. Z racji kryzysu ekonomicznego rodzina Schindlerów poniosła wielkie straty w latach 30.Nadchodzi rok 1928 i Oskar żeni się z Emilią Pelzl. Schindler zostaje przedstawicielem handlowym.Za przystąpienie do Abwehry zostaje aresztowany przez władzę czechosłowackie w roku 1938, po aneksji terenów sudeckich przez III Rzeszę zostaje zwolniony z więzienia, wstępuje do NSDAP i jako jeden z wielu przedsiębiorców szuka zysku na terenach okupowanych, za niewielkie fundusze wykupuje fabrykę naczyń emaliowanych, zmienia jej status na niemiecką fabrykę naczyń emaliowanych w której w późniejszym okresie produkuje amunicje.Pomagało mu przy tym.około 1300 pracowników przymusowych, na początku Schindler chronił pracowników dla zysku,lecz po jakimś czasie postanowił roztoczyć nad nimi opiekę, ponieważ twierdził,że krzywdy jakie im Rzesza wyrządza będą później wykorzystane w sądach i będą podstawą do roszczeń. W roku 1942 zlikwidowano getto krakowskie,dzięki umiejętnościom negocjacyjnym oraz daniu łapówek Schindler przetransportował 900 żydów z obozu w Płaszowie(po likwidacji getta krakowskiego, wszyscy Żydzi mieszkający w getcie krakowskim mieli zostać przetransportowani do Płaszowa. Oskar przetransportował ich do podobozu przy fabryce, w końcowym etapie wojny Schindlerowi udało się przenieść około 1200 pracowników do fabryki Brunitz(dzisiejsze Czechy) gdy zaś transport został skierowany do Auschwitz Birkenau zdołał ich wydostać z obozu zagłady. Brunnitz doczekało wyzwolenia już w maju 1945 roku.

Życie Oskara Schindlera po wojnie
Wojna zbliżała się ku końcowi i Schindler postanowił wyemigrować do Argentyny lecz w 1958 roku wraca do Niemiec gdzie ima się różnych zawodów, lecz wszystko to przebiega bez jakiegokolwiek planu i powodzenia. W tym też okresie udawał się co jakiś czas do Izraela gdzie chętnie spotykał się ze swoimi podopiecznymi których uratował przed śmiercią. Zmarł 9 października 1974 roku na skutek niewydolności wątroby w mieście Hildesheim jednakże zgodnie z wolą został pochowany na górze Syjon w Jerozolimie a do dziś czasu do miejsca jego pochówku odbywają się pielgrzymki ku jego czci. Pielgrzymują ci których ocalił. Pielgrzymki te mają niemal charakter boski.
Do pobrania w dziale" Materiały do pobrania" jest film pod tytułem "Lista Schindlera" Można także przeczytać recenzję filmu oraz obejrzeć trailer "Listy Schindlera"

Recenzja filmu "Opór-Defiance!"

Chciałem Państwu serdecznie polecić film pod tytułem Opór-z angielskiego Defiance. Film ten jest stosunkowo nowy bo z 2008 roku.
Oto jego recenzja:

Rok 1941, sytuacja narodu żydowskiego nie jest różowa, zresztą jak podczas całej II wojny światowej. Europa wschodnia, Żydzi padają ofiarą masowych mordów, trzem braciom udaje się schronić w lesie który znają od lat.Bracia są odważni i wieść o ich odwadze rozchodzi się po okolicznych wsiach i wioskach. Są nadzieją dla osób starszych niedołężnych które postanawiają się przyłączyć do ruchu oporu organizowanego przez braci.

Więcej Państwu nie zdradzę, nie było by wtedy sensu oglądać filmu. Powiem tylko iż akcja w filmie jest od samego początku do końca, bywają momenty w których można się wzruszyć. Film jak najbardziej godny polecenia.

Tymczasem zapraszam Państwa do obejrzenia Trailera filmu "Defiance"

Trailer:

Film można pobrać z internetu bądź pobrać z działu "Materiały do pobrania"

Lista Schindlera- recenzja filmu

Witam dziś o tak późnej godzinie chciałbym przytoczyć recenzję filmu "Lista Schindlera" Zaznaczam jednak iż nie jest to moja recenzja i zostanie na końcu recenzji podane źródło.

Film „Lista Schindlera” w reżyserii Stevena Spilberga (Szczęki, Szeregowiec Ryan), powstał na podstawie książki Thomasa Keneallego jednego z najwybitniejszych prozaików Australii, którego powieść pod tym samym tytułem została uznana za niezwykłe osiągnięcie literackie. Akcja filmu toczy się w czasie wybuchu Drugiej Wojny Światowej, gdy Esesmani dokonywali mordu na Żydach. Na tym okrutnym i przerażającym tle, ukazane jest życie: żydowskiego księgowego(Ben Kingsley), komendanta z SS (Ralph Fiennes) i samego Schindlera (Liam Neeson), który łatwo pozyskuje względy ówczesnej władzy i obejmuje w Krakowie fabrykę narzędzi, w której zatrudnia Żydów jako tanią siłę roboczą. Jednak w pewnym momencie przechodzi metamorfozę i od wojennego zwycięzcy staje się Sprawiedliwym Wśród Narodów, ratując 1100 Żydów. Powstanie filmu poprzedziły długotrwałe przygotowania i negocjacje z wytwórnią filmową Universal Pictures. Wszystko z tego powodu, że nakręcenie filmu pełnometrażowego w czarno-białych barwach, dość drogiego (25 mln dolarów), o tematyce holokaustu, nie rokowało zbyt wielkiego sukcesu kasowego, a jedynie sukces artystyczny. Spilbergowi jednak ukazanie losu prześladowanych Żydów w kolorze, wydało się nieadekwatne do istniejących materiałów filmowych, oraz rodziło obawy, że to barwy, a nie ludzki los mogą absorbować widza. W końcu jednak Spilberg mógł nakręcić swój upragniony i najbardziej osobisty film. W filmie nie zrezygnowano całkowicie z kolorów, zarówno pierwsza scena jak i ostatnia są nakręcone w kolorze. Zastosowana jest także koloryzacja określonych elementów i motywów obrazu, które nadają filmowi szczególnej dramaturgii (płomienie świec, czerwony płaszczyk). W kluczowej scenie, jednej z najbardziej przejmujących, ukazany jest obraz likwidacji getta Żydowskiego, któremu ze wzniesienia przypatruje się Schindler w towarzystwie swej kochanki. W tym całym zamęcie, mężczyzna dostrzega dziewczynkę w czerwonym płaszczyku, która nie rozumiejąc, co się wokół niej dzieje, biegnąc wśród mordowanych, próbuje ukryć się w jednym z domów. Wtedy w Schindlerze coś pękać. Zaczyna dostrzegać zło, którego wcześniej nie widział lub nie chciał widzieć, a które przez cały czas mu towarzyszyło. Widząc ludzki dramat postanawia go zmienić i pomóc tym, którzy tej pomocy potrzebują. Kiedy więc Schindler w scenie ekshumacji wśród ciał pomordowanych zauważa ten sam czerwony płaszczyk, ponosi osobistą porażkę, która jednak motywuje go do wzmożenia sił w celu ratowania „jego” Żydów. Nie mogę nie wspomnieć o zachwycających, a jednocześnie przytłaczających zdjęciach Janusza Kamińskiego i muzyce Johna Williamsa, które w niezwykły sposób uzupełniają dramaturgię rozgrywających się wydarzeń. Ukazane przez Kamińskiego twarze w bliskich i średnich zbliżeniach, w kilka sekund opowiadają całą historię ich życia, muzyka natomiast sprawia, że cierpimy razem z nimi. Obsada aktorska została dobrana znakomicie niemal wszystkie postacie zostały przedstawione tak wyraziście, że na długo pozostaną w pamięci niejednego widza, w mojej na pewno. Mam na myśli Schindlera i jego metamorfozę oraz komendanta SS dla którego zmiana w uczciwego i wrażliwego człowieka była nieosiągalna. O dziwo film okazał się ogromnym sukcesem kasowym, zdobył mnóstwo nagród i wyróżnień z Oskarami włącznie oraz został okrzyknięty Filmem Wszechczasów. Od tego czasu na Spilberga zaczęto patrzeć nieco inaczej. Dotychczasowe genialne dziecko z wybujała fantazją, stało się dojrzałym mężczyzną, potrafiącym z niesłychaną wręcz umiejętnością konstruować błyskotliwe fabuły sprawdzające się niezależnie od tematu. 

Za:www.film.wp.pl

Oglądałem wiele razy ten film ale nie sposób do niego nie wrócić.

 Zapraszam do prześledzenia trailera "Listy Schindlera"

Film można obejrzeć on-line bądź pobrać z internetu. Dostępny jest także na blogu w dziale"Materiały do pobrania"

Zapraszam do czytania recenzji i komentowania.

Recenzja filmu In love with Adolf Hitler

In love with Adolf Hitler co w dosłownym tłumaczeniu znaczy Miłość do Adolfa Hitlera to film który koniecznie trzeba obejrzeć. Tym razem jest to swoista biografia Evy Braun- kochanki Adolfa Hitlera, film ilustruje 13 lat spędzonych przez Evę Braun u boku dyktatora III Rzeszy
W filmie dostrzec można fakty z życia Adolfa Hitlera które dotychczas nie ujrzały światła dziennego.


Zapraszam do obejrzenia fragmentu In love with Adolf Hitler

Film można obejrzeć w internecie online bądź go pobrać z internetu bądź z bloga!

Hitler eine kariere czyli droga Hitlera do władzy- recenzja filmu dokumentalnego!

Zgodnie z obietnicą złożoną Państwu wczoraj dziś pojawia się recenzja.Zapraszam do zapoznania się z recenzją.

Film dokumentalny pod tytułem Hitler eine Karierre (tu okładka w wersji angielskiej z przyczyn czysto technicznych) jest bardzo dobrze zrealizowanym dokumentem pokazującym lata młodości dyktatora nazistowskich Niemiec, dokument ten jest swoistą biografią Hitlera. Dobitnie został pokazany jego talent demagogiczny. Hitler uważany jest przez niektórych historyków za pedofila, zaznaczone zostanie to w opisywanym dokumencie. Film pokazuje jak Hitler w gwałtowny a zarazem przemyślany sposób, praktycznie bez przemocy doszedł do władzy w nazistowskich Niemczech. Ukazuje się w tym filmie jako bardzo dobry strateg. Szczerze polecam tą pozycję dla każdego kto chce poznać kulisy dojścia do władzy Adolfa Hitlera.

Zapraszam do prześledzenia fragmentu filmu:

Trailer Hitler eine karierre:

Gdzie można obejrzeć film? Film można obejrzeć online bądź ściągać z serwerów typu Rapidshare. Film będzie dostępny także pod etykietą Materiały do pobrania

Recenzja filmu "Eichmann" - Kłamstwa Eichmana, sztuka wyciągania zeznań.

FIlm "Eichmann" z roku 2007 to z rozmachem zrealizowany obraz przedstawiający pobyt Adolfa Eichmanna, jednego z ważniejszych członków elity III Rzeszy w więzieniu. Adolf Eichmann oczekiwał w więzieniu na proces w którym miano go osądzić o ludobójstwo na 5 milionach Żydów, nie ważne czy były by to dzieci,kobiety,starcy, zdrowi ludzie. Film jest zrealizowany na podstawie oryginalnych rękopisów Eichmanna. Zachęcam do oglądania tej pozycji, jak dla mnie jest to bardzo dobrze zrealizowany dokument pokazujący także samą naturę Adolfa Eichmanna.
Film można pobrać z internetu, obejrzeć go on-line, bądź na DVD.

Zapraszam również do zapoznania się z trailerem filmu "Eichmann"
Trailer:

Recenzja filmu "Obława- dziecięcy dramat Francji ogarniętej wojną!

Film pod tytułem "Obława z gwiazdorską obsadą francuskiego kina to zrealizowany z pełnym rozmachem obraz Francji pod rządami Vichy oraz hitlerowskich Niemiec. Ukazane zostały w nim wszelkie aspekty dramatu ludności francuskiej w tamtych czasach. Najbardziej oczywiście skupiono się na kwestii żydowskiej. Pokazane jest w tym filmie dobitnie jak hitlerowcy potrafili być zorganizowani. Dosłownie w każdym calu ukazany jest sposób łapanek, zresztą tak brutalnych jak i cała polityka okupacyjna wobec narodu żydowskiego.

Trailer z filmu "Obława"

Film można znaleźć w internecie lub kupić na DVD bądź obejrzeć w stacji HBO.

Friedrich Wilhelm Ernst Paulus -niemiecki Feldmarszałek III Rzeszy.

Chciałbym Wam przedstawić sylwetkę niemieckiego Feldmarszałka Friedricha Wilhelma Ernsta Paulusa.Zapraszam do lektury jego biografii.

Friedrich Wilhelm Ernst Paulus, ur. 23 września 1890 roku w Breitenau. Już za młodzieńczych lat nazywano go "lordem". Później, wraz ze szlifami, zyskał przydomek "majora z seksapilem". Rzeczywiście świetnie się prezentował, aż do przesady dbał o swój wygląd zewnętrzny i nosił się prosto, z godnością. Na oko klasyczny okaz pruskiego junkra. A jednak, wbrew pozorom, Friedrich Paulus wcale nie pochodził z ziemiańskiej, junkierskiej rodziny. Przeciwnie był drobnomieszczaninem z krwi i kości, synem bardzo przeciętnego, mało znaczącego urzędnika. Może to właśnie było przyczyną, że młody Friedrich liczył tylko na siebie.
Friedrich Paulus
Ojciec jego, Ernst Paulus, pełnił obowiązki księgowego i kasjera w gminnym zakładzie poprawczym w Breitenau Gershagen (powiat Melsungen w Hesji), gdzie urodził się Friedrich Paulus. Na życzenie matki, Berty z domu Nettelbeck, synowi w metryce wpisano trzy imiona: Friedrich, Wilhelm, Ernst. Miał też rodzeństwo: brata Ernsta i siostrę Kornelię. Ze swoich niewysokich zarobków stary Paulus utrzymywał 5 osobową rodzinę, żyli w bardzo skromnych warunkach. Mimo trudności finansowych rodzice posłali go do gimnazjum w Kassel, gdzie w 1909 roku otrzymał świadectwo dojrzałości. Był w owym czasie zwyczaj, że na świadectwie maturalnym, w specjalnej rubryce, odnotowywano plany abiturienta na przyszłość. W świadectwie młodego Paulusa figurowała adnotacja: "Zamierza poświęcić się służbie w marynarce". Marynarka wojenna stanowiła, obok kawalerii, najbardziej elitarną część armii cesarskiej, toteż obowiązywały tam surowe kryteria doboru ekskluzywnej kadry oficerskiej. Młody Paulus uświadomił sobie fakt, że należy do warstwy, która jeśli chce dojść do czegoś w życiu i zająć odpowiednią pozycję społeczną, musi walczyć o nią z uporem. Zapewne tym należy tłumaczyć jego przesadną dbałość o wygląd zewnętrzny, świetnie skrojony, zawsze idealnie czysty i odprasowany mundur. Najwidoczniej, chociaż zewnętrznie, chciał dorównać swym wysoko urodzonym kolegom, a poza tym hołdował starej dewizie: jak cię widzą, tak cię piszą.

Po nieudanych staraniach o przyjęcie do marynarki młody Paulus zdecydował się na studia uniwersyteckie. Zapisał się na wydział prawa na Uniwersytecie Filipa w Marburgu. Uczył się pilnie, dusząc w sobie zamiłowania i ambicje, wiążące się niezmiennie z zawodem żołnierza, z armią. A gdy doszły go słuchy, że wojska lądowe poszukują oficerów, że warunki przyjęcia nie są tam tak surowe, jak w marynarce, zgłosił się do piechoty.

Służbę wojskową rozpoczął w dniu 18.02.1909 r., wstępując ochotniczo do 3 badeńskiego pułku piechoty w Rastatt, na razie skromnie jako podchorąży. Wkrótce awansował na chorążego, potem skierowany został do szkoły wojennej w Emgers, by w sierpniu 1911 roku otrzymać szlify podporucznika. W 1912 r. ożenił się z Eleną Constancją Rosetti-Solescu pochodzącą ze jednego z najznamienitszych rodów rumuńskich. W czasie I wojny światowej służył w Niemieckim Korpusie Alpejskim. Po rewolucji, upadku cesarstwa i ostatecznej klęsce w wojnie, Paulus pozostał zawodowym oficerem. W 1920 r. obejmuje funkcję adiutanta 14 pp w Konstancy. Z tego okresu zachowała się o nim opinia: "Typowy oficer starej szkoły sztabowej, niezwykle uzdolniony pod względem wojskowym. Lubi rozwiązywanie gier i planów wojennych, wykazuje duże zdolności operacyjne. Zanim podejmie decyzję, przemyśla ją długo i starannie. W pracy biurowej jest raczej powolny, ale za to bardzo sumienny i pedantyczny.

Ponadto cechuje go znaczna dbałość o wygląd zewnętrzny, nienaganne maniery, uprzejmość, skromność, doprowadzana czasem do przesady. W stosunku do równych sobie rangą jest koleżeński, w stosunku do podwładnych jest wymagający. Zdrowie - słabe". Mimo wybitnych zdolności operacyjnych nie przepadał za służbą liniową. Uważał, że najlepiej wypełni nałożone na siebie zadania, studiując mapy, odbierając meldunki i przekazując rozkazy ze swego punktu dowodzenia. Umiał bowiem konstruować trafne plany operacyjne i konsekwentnie wcielać je w życie. W październiku 1922 odkomenderowano Paulusa do Berlina na specjalny kurs dla oficerów sztabu generalnego, zorganizowany przez Ministerstwo Reichswehry. Potem przeszedł jeszcze jeden kurs w Wyższej Szkole Technicznej. Obkuty jak się patrzy, rozpoczął w 1924 r. służbę w Stuttgarcie. Pełnił kolejno funkcję oficera sztabowego, odbył staż w 13 pp, wreszcie w 1929 r. wylądował w charakterze wykładowcy w okręgu Badenia-Wirtembergia.

W okresie międzywojennym dowodził jednostką eksperymentalną zajmującą się bronią pancerną. W 1938 r. został szefem sztabu 16 korpusu armijnego generała H. Guderiana. Bezpośrednio przed wybuchem wojny przeszedł na stanowisko szefa sztabu 10 Armii i z nią wziął udział w wojnie przeciwko Polsce. 26 października 1939 r. 10 Armia została przemianowana na 6 Armię Polową. Armią tą Paulus dowodził na froncie wschodnim od 5 stycznia 1942 aż do klęski pod Stalingradem w styczniu 1943. Od maja 1940 zastępca Szefa Sztabu Generalnego. 30 stycznia 1943 został awansowany przez Hitlera do stopnia feldmarszałka (było to posunięcie obliczone na to, że Paulus popełni samobójstwo, ponieważ żaden niemiecki marszałek nie dał się żywcem wziąć do niewoli).
Friedrich Paulus

31 stycznia 1943 Paulus poddał się dowódcy 64 Armii - generałowi Szumiłowowi. W marcu tego roku wraz z innymi wyższymi oficerami Wehrmachtu został umieszczony w łagrze Krasnogorodskij Nr 27. Po zamachu na Hitlera w lipcu 1944 przystąpił do antyfaszystowskiej organizacji - Związku Oficerów Niemieckich. Do Niemiec wrócił z niewoli w 1953 r. Uczestniczył w tworzeniu wojsk Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Zmarł w 1957 r. w Dreźnie.

Gestapo - Tajna policja III Rzeszy

Wiem , są święta wypadało by odpocząć! Ja jednak zdecydowałem się napisać o tajnej policji w III Rzeszy a więc zaczynamy! Życzę Państwu miłej lektury i mam nadzieję, że informacje zawarte w tej notce przydadzą się nie jednemu z Was drodzy czytelnicy!

Gestapo z języka niemieckiego Geheime Staatspolizei przez historyków i pasjonatów tego tematu zwana Tajną policją państwową była organem w III Rzeszy utworzona dla zwalczania wszelakich form oporu przeciwko władzy Hitlerowskiej i reżimowi  nazistowskiemu. Utworzona w roku 1933 a rozwiązana wraz z upadkiem państwa nazistowskiego w roku 1945.Utworzona przez Hermanna Geringa ówczesnego ministra spraw wewnętrznych, początkowo tylko dla prowincji pruskiej.W skład Gestapo wchodziły trzy wydziały:


Administracyjny, organizacyjny oraz prawny
Wydział zajmujący się przestępstwami politycznymi tzw.Politische Abteilung.
Kontrwywiad

W 1936 roku Urząd objął swym działaniem całe Niemcy i zmienił nazwę na Gestapo. W tym samym roku Heinrich Himmler, połączył Gestapo i policję kryminalną (Kriminalpolizei - Kripo), w jedną organizacją Policję Bezpieczeństwa (Sicherheitspolizei - Sipo) i podporządkował je szefowi partyjnej służby bezpieczeństwa (Sicherheitsdienst - SD), Reinhardowi Heydrichowi. W październiku 1939 roku, po awansie Heinricha Himmlera, na stanowisko komisarza Rzeszy ds. umocnienia niemieckiej narodowości, odpowiedzialnego za zachowanie czystości rasowej na Wschodzie, funkcję szefa Gestapo objął Heinrich Müller. W latach 1939-1945 Gestapo wchodziło w skład Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy (Reichssicherheitshauptamt - RSHA), jako jego IV Urząd. Gestapo działało na terenie państwa niemieckiego, oraz we wszystkich okupowanych przez III Rzeszę państwach europejskich. Działania Gestapo nie podlegały żadnej kontroli, ani zaskarżeniu przed sądem. Współpracownik Himmlera, dr Werner Best (Pierwszy szef Departamentu II RSHA) ujął to następująco: Dopóki policja wykonuje polecenia przywództwa, działa legalnie.
W 1946 roku Gestapo zostało uznane za organizację przestępczą przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze.

Hitlerjugend-hitlerowska organizacja młodzieżowa

 HITLERJUGEND

Rozczarowanie przegraną wojną, głód i nędza miała również wpływ na młodzież w powojennych Niemczech. Bardzo "modne" były różnego rodzaju organizacje komunistyczne, katolickie oraz nacjonalistyczne. Jednak początki Hitlerjugend były trudne. W początkowym okresie działalności partii NSDAP nie miała funduszy ani zbytniej chęci utrzymywania młodzieżowców. Hitlerjugend było traktowane jako piąte koło u wozu. Sytuacja zmieniła się, gdy Hitler zaczął nie podzielnie rządzić w NSDAP. Opublikowany został w gazecie Volkischer Beobachter artykuł, który zachęcał do wstępowania do organizacji Jugendbund, która była poprzedniczką Hitlerjugend. 12 marca 1922 roku na czele tej organizacji stanął Adolf Lenk. W początkowym stadium swojego istnienia Jugendbund podlegała strukturom SA. Członkami tego zrzeszenia mogli być tylko czyści Aryjczycy w wieku od 14 do 18 lat. Każdy nowo przyjmowany członek musiał przysiąc wierność Adolfowi Hitlerowi oraz programowi NSDAP.

Organizacja Jugendbund była podzielona wewnętrznie na: Jungmannschaften (chłopcy od 14 do 16 lat), Jungsturm Adolf Hitler (chłopcy od 16 do 18 lat) oraz sekcje niemieckich dziewcząt. Za oficjalna datę powstania ruchu młodzieżowego uważa się dzień 13 maja 1922 roku, wtedy to władze NSDAP uznały istnienie tej organizacji. W dalszym okresie swego istnienia organizacja Hitlerjugend jest ściśle związana z NSDAP. Po nieudanym puczu w Monachium podobnie jak NSDAP, Hitlerjugend zostaje zdelegalizowana. Jednak pomimo kolejnych aresztowań dzięki upartości Lenka organizacja zostaje odtworzona w 1924 roku. W dalszym ciągu ilość członków jest niewielka i wynosi około 2500 osób. Dopiero w roku 1926 podczas zjazdu partii w Weimarze GDJV przemianowano na Hitlerjugend, Bund Deutscher Arbeiterjugend, lecz wkrótce nazwa została skrócona do Hitlerjugend. Szefem organizacji został mianowany Grauber, zaś za siedzibę uznano Planem w Saksonii. Hitlerjugend nadal była pod porządkowana SA jednak dzięki umiejętnościom Franza Pfeffera von Salomona nawiązana została dobra współpraca. Kolejna zmiana w organizacji działalności młodzieżówki było wprowadzenie podziału terytorialnego na mniejsze jednostki. W związku z tym stworzono 34 tzw. Gau na terytorium Rzeszy oraz 7 poza granicami m.in. w Gdańsku, Sudetach i Austrii. Każda Gau dzieliła się na tzw. Kreise a ta zaś na Zellen, która dzieliła się na Blocks.
Grauber wprowadził dodatkowo opłatę członkowską w wysokości 4 fenigów miesięcznie. W grudniu 1928 roku powstaje sekcja dla chłopców 10-14 lat Deutsch Knabenschaft, która w roku 1931 zostaje przemianowana na Deutche Jungvolk i oficjalnie wchodzi w skład Hitlerjugend. W roku 1929 dzięki młodemu studentowi działającemu w Monachium von Schirach`owi zostaje podpisana umowa regulująca dalszą działalność NSDAP i Hitlerjugend.

Na mocy tej umowy w tym samym roku zostaje opublikowana ustawa, według której każdy członek NSDAP musiał zapisać swoje dziecko do Hitlerjugend. W późniejszym czasie dochodzi do walki o władzę pomiędzy dotychczasowym szefem Hitlerjugend a von Schirach`iem na skutek, której władzę przejmuje ten ostatni. Od 30 stycznia 1933 roku szeregi organizacji młodzieżowej bardzo szybko zaczynają się rozrastać, aby w roku 1939 osiągnąć 7.728.259 członków!. W Hitlerjugend kładziono duży nacisk zarówno na trening fizyczny jak i kształtowanie światopoglądu młodzieży. Organizowano wspólne obozy wakacyjne, które miały na celu zbliżenie do siebie poszczególnych członków klasy. Przeprowadzano też ćwiczenia z musztry, szkolenie w obsłudze broni przeciw lotniczej, a dziewczęta w pierwszej pomocy. 9 marca 1940 roku zostają opublikowane dodatkowe przepisy porządkowe wydane przez policję dotyczące niemieckiej młodzieży, a mianowicie zakaz picia alkoholu, zakaz palenia w miejscach publicznych oraz zakaz przebywania poza domem po godzinie 21.Bardzo szybko przepisy te weszły do kodeksu karnego, co pozwoliło na ich egzekwowanie. 7 sierpnia 1940 roku Baldur von Schirach zostaje przeniesiony na stanowisko namiestnika III Rzeszy w Wiedniu.

Jego następcą zostaje mianowany Arthur Axmann. W międzyczasie nowo sformowana jednostka dostaje pozwolenie od Hitlera na udział w walkach i w szeregach Grossdeutschland bierze udział w walkach we Francji. Od 1941 roku zaczynają się kłopoty z dalszą rekrutacją. Dzieje się tak z kilku przyczyn. Starsi członkowie Hitlerjugend są powoływani do wojska zaś Ci, co pozostają zaczynają ponosić straty w coraz to częstszych nalotach na niemieckie miasta. Według nie oficjalnych źródeł w okresie od kwietnia 1942 roku do wiosny 1943 ginie 15,500 członków. W roku 1942 powstają specjalne obozy pod egidą Wehrmachtu i SS, do których werbuje się starszych członków Hitlerjugend. Przechodzą oni tam najczęściej 3 tygodniowe przeszkolenie. 26 stycznia 1943 roku w życie wchodzi ustawa, która umożliwia traktowanie członków Hitlerjugend jako podległych służbie wojskowej oraz traktowanie ich przed prawem jako żołnierzy. W połowie 1943 roku Arthur Axmann dostaje pozwolenie od Hitlera na sformowanie dywizji SS z 17 letnich chłopców. W ten sposób powstaje słynna 12 Dywizja Panc. SS "Hitlerjugend". Znana jest ona ze swoich zaciętych walk w Normandii, a w szczególności z obrony rejonu lotniska w pobliżu Caen. Ciągłe porażki na frontach niosą za sobą olbrzymie straty w Hitlerjugend. Jednak do ostatniego dnia walk pozostają oni wierni swojej idei. W roku 1945 rozpoczyna się przeszkalanie 10-12 letnich chłopców w obsłudze Panzerfaustów. W marcu 1945 Martin Bormann wysunął propozycje przeszkolenia i wysłania na pierwsza linie dziewcząt, jednak stanowczo się temu sprzeciwił Axmann. Koniec działań wojennych był również końcem Hitlerjugend. Straty poniesione przez tą jednostkę nie są znane. Wiadomo jedynie ze są wysokie szczególnie, jeśli chodzi o front wschodni. Sowieci traktowali członków Hitlerjugend jak zwykłych żołnierzy i wysyłali ich na Syberię. Wysoka była cena, jaką poniosła niemiecka młodzież za dochowanie wierności Adolfowi Hitlerowi. Reichsjugendfuhrerzy Imie i nazwisko (w nawiasie okres urzędowania) Adolf Lenk (1922-1923) Kurt Gruber (1926-1931) Baldur von Schirach (1931-1940) Artur Axmann (1940-1945)

Abwehra-wywiad III Rzeszy

Dziś postanowiłem napisać co nieco o wywiadzie III Rzeszy czyli o Abwehrze.Zapraszam do lektury.

Abwehra, właściwie Abwehr, organ wywiadu i kontrwywiadu niemieckich sił zbrojnych, działający 1921-1945. Ze względu na ograniczenia nałożone na Rzeszę Niemiecką na mocy wersalskiego traktatu pokojowego 1919, jednostkę kontrwywiadu, tzw. Abwehrgruppe, utworzono początkowo przy ministerstwie obrony, 1935-1938 kierownictwo Abwehry było jednym z oddziałów ministerstwa wojny. Po kolejnej reorganizacji, od 1938 Abwehra podlegała Naczelnemu Dowództwu Wehrmachtu, jako Amtsgruppe Auslandsnachrichten und Abwehr, a od II 1944 - Głównemu Urzędowi Bezpieczeństwa Rzeszy jako Zarząd Wojskowy. Na czele Abwehry stali kolejno: pułkownik F. Gempp, major G. Schwantes, pułkownik F. von Bredow (do 1932), komandor C. Patzig (1932-1934) i admirał W. Canaris (1935-1944), a po jej połączeniu z wywiadem SS - W. Schellenberg.

Struktura Abwehry:


Abwehrguppe obejmowała 2 referaty: Ost i West, w których działały 3 piony:



wywiadowczy

wywiadu radiowego

kontrwywiadu


Współpraca Abwehry z innymi wywiadami

Abwehra współpracowała z wywiadami faszystowskich Włoch i frankistowskiej Hiszpanii, austriackim i węgierskim (z wykorzystaniem tradycji CK), również z wywiadami państw nadbałtyckich i Finlandii, rumuńskim, bułgarskim i japońskim.
Stosunkowo łatwo Abwehra werbowała swoich współpracowników wśród członków mniejszości niemieckich (szczególnie w Czechosłowacji i Polsce, w Polsce były to dziesiątki tysięcy agentów). Współpracowano także z Niemcami zamieszkałymi w Holandii, Danii i Norwegii. Werbowano współpracowników nawet spośród emigrantów politycznych uciekających przed dyktaturą hitlerowską stosując np. groźby represji wobec rodzin pozostałych w Niemczech.
Podjęto współpracę z partiami faszystowskimi i narodowosocjalistycznymi w Europie.
Uzupełniająco (stosując regułę "wrogowie wrogów") współpracowano z ruchami separatystycznymi i nacjonalistycznymi np. ukraińskim OUN, emigracyjnymi organizacjami spośród narodowości ówczesnego ZSRR, emigrantami rosyjskimi (np. białogwardzistami, organizacją "Zielony Dąb"), podsycano separatyzm walijski i irlandzki.
W świecie muzułmańskim i arabskim podjęto współpracę z Iranem, przywódcami irackich nacjonalistów (Raszid Ali al-Gailani i wojna brytyjsko-iracka 1941) i muftim Jerozolimy Aminem al-Husajnim (ogólnie antybrytyjskie i antyfrancuskie ruchy na Bliskim Wschodzie). Planowano wywołanie ogólnoarabskiego powstania i organizowano Legion Arabski.
Planowano zamach stanu w Afganistanie, nawiązano kontakt z antyradzieckimi emigrantami i potomkami emira Chiwy. Współpracowano z nacjonalistami hinduskimi (Subhas Chandra Bose) i organizowano Legion Indyjski.

Wspierano zamachy stanu w Chile i Brazylii w 1938, ponownie w Chile w 1940 i w Boliwii w 1941. Zorganizowano bazę wywiadowczą w oparciu o wpływy w armii argentyńskiej (rozbita w 1941).

Likwidacja Abwehry

18 lutego 1944 roku Adolf Hitler podpisał dekret powołujący do życia jednolitą niemiecką służbę wywiadowczą, podporządkowaną Reichsführerowi-SS, Heinrichowi Himmlerowi. Wywiad wojskowy został wcielony do Sicherheitsdienst jako Amt Mil, zaś Canaris został zdymisjonowany. Funkcję szefa Amt Mil objął SS-Brigadeführer Walter Schellenberg. Po zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 wielu oficerów Abwehry zostało aresztowanych pod zarzutem udziału w spisku antyhitlerowskim.

Zaskakujące fakty o córce Heinricha Himmlera

81-letnia córka szefa SS Heinricha Himmlera, Gudrun Burwitz, należy do ścisłego grona ok. 25-40 osób tworzących organizację Stille Hilfe (Cicha Pomoc), która wspiera byłych hitlerowskich zbrodniarzy - donosi brytyjski "The Times".
O działalności tej nielicznej, lecz posiadającej wpływowe grono sympatyków grupy gazeta dowiedziała się od niemieckiego wywiadu.
Stille Hilfe zwróciła uwagę wywiadu, ponieważ działała zakulisowo w celu zablokowania ekstradycji 88-letniego Klaasa-Carela Fabera z Niemiec do Holandii. Faber został w 1947 roku skazany na dożywotnie więzienie za zabójstwo 22 Żydów i działaczy ruchu oporu w czasie drugiej wojny światowej w okupowanej Holandii; w 1952 roku zdołał uciec do Niemiec, mieszka w Bawarii.

Działanie organizacji


Stille Hilfe działa od 1946 r. Początkowo jej działalność była tajna i koncentrowała się na pomaganiu dawnym hitlerowcom w ucieczce do Ameryki Płd. poprzez alianckie linie frontu. W 1951 r. organizacja zarejestrowała się, co umożliwiło jej przeprowadzanie zbiórek pieniędzy "na więźniów wojennych i inne osoby internowane".

Program NSDAP Początek męki Europy

Długo się zastanawiałem czy umieścić tu program partii NSDAP.Miałem wątpliwości czy aby tą notką nie będę szerzył ideologii nazistowskiej.Jednak pomyślałem sobie,że jednak nie.

 Program NSDAP

1. Żądamy zjednoczenia wszystkich Niemców w Wielkich Niemczech na bazie prawa narodów do samodecydowania
2. Żądamy równości w prawach dla Niemców w ich stosunkach z innymi narodami i unieważnienia traktatów pokojowych z Wersalu i Saint-Germain.
3. Żądamy ziemi i nowych terytoriów (kolonie) aby wyżywić nasz naród i aby (w koloniach) osiedlić nadwyżkę populacji.
4. Tylko członkowie Narodu mogą być mieszkańcami Państwa. Tylko ludzie niemieckiej krwi, niezależnie od wyznania, mogą być członkami Narodu. Stosownie do tego żaden Żyd nie może być członkiem Narodu.
5. Nie-Niemcy mogą żyć w Niemczech jako goście, ale muszą podlegać prawom dla obcokrajowców.
6. Prawo głosu na rząd państwowy i legislację powinien być przywilejem każdego obywatela indywidualnie. Wobec tego żądamy, aby wszystkie spotkania jakiejkolwiek natury, niezależnie od tego czy w Rzeszy, czy w landach, czy w mniejszych jednostkach administracyjnych powinny być organizowane przez samych obywateli. Chcemy się w ten sposób przeciwstawić zwyczajowi wypełniania list do głosowania osobami zasłużonymi dla danej partii, bez zwracania uwagi na indywidualne cechy charakteru i umiejętności danej osoby.
7. Żądamy, aby głównym celem Państwa było zapewnienie godziwego życia jego obywatelom. Jeśli wyżywienie populacji okaże się niemożliwe, obcokrajowcy którzy nie są mieszkańcami, muszą być wydaleni z Rzeszy.
8. Wszyscy nie-niemieccy imigranci muszą być powstrzymani. Żądamy, aby wszyscy obcokrajowcy, którzy wkroczyli w granice Rzeszy po 2 VIII 1914 niezwłocznie ją opuścili.
9. Wszyscy mieszkańcy muszą mieć identyczne prawa i obowiązki
10. Najważniejszą powinnością obywatela jest praca fizyczna lub umysłowa. Działania indywidualne nie mogą się kłócić z interesem ogółu i powinny być podstawą dla wypracowania dobra ogółu.

Aby do tego doprowadzić, żądamy:

11. Zniesienie przychodów nie zyskanych przez pracę. Złamanie niewolnictwa interesów.
12. Patrząc na olbrzymie poświęcenie istnień ludzkich wymagane przez każdą wojnę, osobiste wzbogacenie się na wojnie musi być traktowane jako przestępstwo przeciwko Narodowi. Nawiązując do powyższego, żądamy bezwzględnej konfiskaty wszystkich bogactw uzyskanych na wojnie.
13. Żądamy nacjonalizacji wszystkich gałęzi przemysłu poprzez formowanie ich w korporacje.
14. Żądamy podziału zysków w wielkich przedsiębiorstw przemysłowych.
15. Żądamy rozległego rozwoju systemu ubezpieczeń dla ludzi starszych.
16. Żądamy stworzenia i utrzymania "zdrowej" klasy średniej, natychmiastowej komunalizacji wielkich domów handlowych oraz ich niskooprocentowanych pożyczek dla drobnych kupców, i najwyższe dobro powinno jawić się wszystkim drobnym kupcom w pozycji Państwa i porządku publicznego.
17. Żądamy reformy agrarnej odpowiedniej do naszych narodowych wymagań oraz wprowadzenie prawa konfiskującego ziemię dla celów publicznych bez rekompensaty; zniesienia czynszu ziemskiego i zakazanie wszelkich spekulacji na temat ziemi.
18. Żądamy bezwzględnego postawienia pod sąd tych, których działania szkodzą dobru publicznego - przestępców, lichwiarzy, paskarzy, itp. muszą być ukarani śmiercią, niezależnie od tego jakiej są rasy i wyznania.
19. Żądamy, aby Prawo Rzymskie które służy światowi kapitalistycznemu zostało zastąpione przez Powszechne Prawo Niemieckie.
20. Państwo musi rozpatrzyć gruntowną rekonstrukcję systemu szkolnictwa (którego celem powinno być zapewnienie każdemu Niemcowi możliwości pracy po zakończeniu edukacji). Program szkolny musi być dostosowany do wymagań praktycznego życia. Celem edukacji musi być danie uczniowi poczucia jedności narodowej. Żądamy możliwości edukacji wszystkich, także biednych dzieci - na koszt Państwa.
21. Państwo musi zapewnić narodowi standardy zdrowotne poprzez ochronę matek i niemowląt, poprzez zakazanie pracy dziecięcej, poprzez promowanie siły psychicznej poprzez legislację osiągnięta przez sport i gimnastykę oraz umysłowe szkolenie młodzieży.
22. Żądamy zniesienia armii najemnej i stworzenia armii narodowej.
23. Żądamy legalnych działań wojennych przeciw rozmyślnym politycznym zakłamaniom i ich szerzeniu w prasie. Aby ułatwić stworzenie niemieckiej prasy narodowej żądamy:
a) wszyscy dziennikarze czasopism ukazujących się w języku niemieckim muszą być Niemcami b) żadne nie-niemieckie czasopismo nie może się ukazać bez zgody Państwa. Ponadto nie mogą one być drukowane w języku niemieckim
c) wszyscy obcokrajowcy powinni być prawnie odcięci od możliwości finansowego wspierania lub wpływania na prasę niemiecką, a złamanie tego zakazu powinno być ukarane natychmiastowym zamknięciem gazety i wydaleniem z kraju osób winnych. Publikowanie gazet sprzecznych z ideologią partii musi być zakazane. Żądamy ponadto osądzenia degeneracyjnych tendencji w literaturze i sztuce, które niszczą nasze życie narodowe.
24. Żądamy wolności wyznania w Państwie, o ile nie pozostają w sprzeczności z odczuciami moralnymi narodu niemieckiego. Partia opowiada się za chrześcijaństwem, ale nie narzuca tego wyznania nikomu, jakkolwiek żądamy zwalczenia żydowsko-materialistycznego ducha, ponieważ udowodnione zostało, że naród niemiecki może osiągnąć wieczny dobrobyt tylko wtedy gdy będzie wierny zasadzie: interes Państwa zawsze ponad interesem jednostki.
25. Aby wprowadzić te zamierzenia w czym, żądamy stworzenia silnej władzy centralnej dla Rzeszy, bezwarunkowej autorytarności Parlamentu ponad całą Rzeszą i jej strukturami oraz utworzenia Korporacji opartych na majątkach ziemskich w celu wypracowania powszechnej legislacji w różnych państwach niemieckich.

Przywódcy Partii przysięgają pracować bezwzględnie i jeśli zajdzie potrzeba, poświęcą swoje życia, aby wprowadzić ten program w życie.

Interpretacja tekstu należy do Państwa.Mile widziane będą komentarze z Państwa strony.

Adolf Eichmann-Oprawca wojenny

Dziś napiszę o niezmiernie negatywnej postaci w historii świata.Tą postacią był Adolf Otto Eichmann

Adolf Otto Eichmann urodził się w roku 1906 w małej miejscowości Solingen,był nazistowskim
funkcjonariuszem oraz ludobójcą ,członkiem zbrodniczych organizacji SS (Eskadra ochronna)oraz SD(Służba bezpieczeństwa) oraz znanej na szeroką skale GESTAPO(Tajna policja bezpieczeństwa)

Adolf Eichmann urodził się w niemieckiej, kalwińskiej rodzinie Adolfa Karla Eichmanna oraz Marii z domu Schefferling.
Rodzina Eichmannów należała do klasy średniej i była powszechnie szanowana. Jako dziecko, Adolf miał przyjaciół ze sfery burżuazji, ale także i Żydów. Maria Eichmann miała żydowskich krewnych w Wiedniu. W 1943 Eichmann umożliwił im wyjazd z III Rzeszy do Szwajcarii. W kraju czekałaby ich eksterminacja, którą oficer SS Adolf Eichmann nadzorował.

  Po klęsce Niemiec, uciekł z amerykańskiego obozu dla jeńców i schronił się w Argentynie, gdzie początkowo pracował na farmie, a potem jako mechanik w miejscowej fabryce mercedesa. Szybko poczuł się tam bezpieczny i rozpoczął starania o sprowadzenie do Argentyny żony i trzech synów, którzy dołączyli do niego po dwóch latach.
Tymczasem podjęto działania, zmierzające do schwytania tego zbrodniarza wojennego i postawienia go przed sądem. Premier Izraela, David Ben-Gurion oświadczył, że obowiązkiem narodu żydowskiego jest ściganie zbrodniarzy, odpowiedzialnych za zbrodnie przeciwko Żydom, popełnione w okresie wojny, ale nikt nie był pewien czy Eichmann w ogóle żyje i gdzie należy go szukać. Znani tropiciele nazistowskich przestępców: Szymon Wiesenthal i Tuvia Friedman współpracowali z rządem Izraela, ale nawet te połączone wysiłki nie dały rezultatów i nie natrafiono na jego ślad.

Dopiero jesienią 1959 roku władze Izraela otrzymały poufną wiadomość, że Eichmann mieszka w ubogiej dzielnicy na przedmieściach Buenos Aires i ukrywa się pod nazwiskiem Ricardo Klement. Rząd Izraela postanowił sprawdzić tę informację i wysłał agentów służb specjalnych (Mosadu), którzy przez kilka miesięcy obserwowali podejrzanego. Po upewnieniu się, że jest to osoba, której poszukują, 11 marca 1960 roku porwali wracającego z pracy Eichmanna, gdy wysiadł z autobusu w swojej dzielnicy, po czym przewieźli go na przesłuchanie w bezpieczne miejsce. Eichmann potwierdził swą prawdziwą tożsamość i złożył oświadczenie następującej treści: "Ja, niżej podpisany Adolf Eichmann, niniejszym z własnej woli oświadczam, że w związku z ujawnieniem mej prawdziwej tożsamości, nie widzę sensu, aby w dalszym ciągu unikać sprawiedliwości. Oświadczam, że pragnę dobrowolnie udać się do Izraela, by tam stanąć przed właściwym dla sprawy sądem".

Eichmann został skazany na śmierć przez powieszenie. Wyrok wykonano w więzieniu w Ramleh 31 maja 1962 roku. W ostatnim słowie, już na szubienicy, powiedział: "Niech żyją Niemcy! Niech żyje Austria! Niech żyje Argentyna! Wiele zawdzięczam tym krajom i nie powinienem o tym zapominać. Musiałem być posłuszny prawom wojny i sztandarowi mojego kraju".

Postanowiono, że Eichmann nie będzie miał grobu, upamiętniającego jego osobę i nie znajdzie miejsca spoczynku na terenie Izraela. Prochy Eichmanna zostały rozrzucone na Morzu Śródziemnym, poza wodami terytorialnymi Izraela.

Arthur Liebehenschel-niemiecki kat

Arthur Liebehenschel, SS-Obersturmbannfuhrer. Ur. 25 listopada 1911 roku w Poznaniu, z zawodu kupiec i urzędnik skarbowy. Od stycznia do sierpnia 1919 r. należał do Freikorpsu "Grenzschutz-Ost", zaś w okresie między 4 października 1919 a 3 października 1931 r. służył w Reichswehrze, gdzie zakończył służbę w stopniu Oberfeldwebla. Członek NSDAP od 1 lutego 1932 r. (nr partyjny 932766) oraz SS od listopada 1931 r. (nr ewidencyjny 39254), z przydziałem do 27. pułku Powszechnej SS we Frankfurcie nad Odrą. 4 sierpnia 1934 r. wstąpił do zawodowej służby w SS-Wachtruppen i został włączony w skład załogi SS KL Columbia-Haus w Berlinie. Pod koniec 1934 r. przeniesiony na stanowisko adiutanta komendanta KL Lichtenburg, które piastował do 1 sierpnia 1937 r. Następnie został kierownikiem wydziału politycznego (Politische Abteilung des IKL/Abteilungsleiter) w Inspektoracie Obozów Koncentracyjnych. 1 maja 1940 r. objął etat szefa sztabu (Stabsfuhrer) IKL, a po powstaniu SS-WVHA - w dniu 15 marca 1942 r. - mianowano go zastępcą szefa Urzędu D - Obozy Koncentracyjne, równocześnie objął stanowiskoInspektora Obozów Koncentracyjnych. 11 listopada 1943 r. odszedł z Głównego Urzędu Gospodarczo-Administracyjnego SS do KL Auschwitz, gdzie zastąpił przeniesionego na jego stanowisko komendanta obozu Rudolfa Hossa. 15 maja 1944 r. został komendantem KL Lublin/Majdanek, a po jego likwidacji i kilkutygodniowym urlopie - przeniesiono go do urzędu Wyższego Dowódcy SS i Policji "Wenecja Julijska" w Trieście we Włoszech. Był członkiem organizacji Lebensborn. Odznaczony m.in. Wojennym Krzyżem Zasługi II i I Klasy z Mieczami, Pierścieniem Honorowym SS oraz Szpadą Honorową SS.
Skazany przez Najwyższy Trybunał Narodowy w Krakowie na karę śmierci (22 grudnia 1947 r.) i stracony 24 stycznia 1948 r.